HAYAT YOLCULUĞUMDA ÇIKMAZ SOKAKTAYIM: FATMA CANAN ÖZGEN’İ ANIYORUM

Hayat yolculuğu, iki insanın yollarının kesişmesiyle başlar. Benim yolculuğum da öyle başladı. Tanımadığım ama kalbimin seçtiği insanla attığım o ilk adım, zamanla bir ömürlük hikâyeye dönüştü.

Birlikte kurduğumuz yuva, sevgiyle büyüyen bir aileye dönüştü.

Günler bazen kolay, bazen zor geçti; ama her anında yanımda olan o insan sayesinde hayatın yükü hafifledi, sevinçler çoğaldı.

Yıllar boyunca paylaştığımız kahkahalar, gözyaşları, umutlar ve hayaller bizi birbirimize daha da kenetledi. Her yeni gün, birlikte yazdığımız hikâyenin bir sayfası oldu.

Bugün geriye dönüp baktığımda görüyorum ki; bu yolculuk sadece iki insanın karşılaşması değil, aynı zamanda bir kalbin diğerine kök salmasıydı. Sevgiyle büyüyen, sabırla güçlenen, hatıralarla dolup taşan bir ömürlük yolculuk…

O güzel genç kız, benim eşim, annemiz oldu. Çocuklarımızı dünyaya getirdi. Şefkatli ellerinde büyüyen evlatlarımız yıllar içinde serpildikçe okul dönemleri başladı, bitti.

Derken hayatın sorumlulukları arttı. İyisiyle kötüsüyle mücadele ettik. Çocuklarımız büyüdü, okudu, kendi yuvalarını kurdu. Aile genişledi; damatlar, dünürler, yeni akrabalar derken koca bir aile olduk.

Yıllar geçti, geriye dönüp baktığımda dolu dolu bir yaşam görüyorum. Birlikte yaptığımız planlar, geziler, seyahatler, rahata erme hayalleri… Ama bir gün, bu yolculuğun en kıymetlisi, ailemizin annesi, benim eşim Fatma Canan Özgen hayat yolculuğunu tamamladı. Onun vefatı, kalbimize derin bir boşluk bıraktı. Çoğalıyoruz derken birden eksilmenin acısını yaşadık. Yokluğu evin her köşesinde hissediliyor; gidilen her yerde bir anısı var. Onun sevdiği şeylerin adı geçtiğinde içimize saplanan bir sızı, kapanmayacak bir boşluk oluyor.

Benim için bu kayıp, yol arkadaşımı yitirmiş olmanın tarifsiz hüznü. İş arkadaşım, ev arkadaşım, sırdaşım, çocuklarımın anası… Ne çok görev yüklenmiş, farkına bile varmamışım. Şimdi yokluğunda daha çok anlıyorum. Birlikte kurduğumuz sofralar, paylaştığımız sırlar, çocukların büyümesinde verdiğimiz emekler… Hepsi birer hatıra olarak kaldı.

Fatma Canan Özgen, sadece bir eş ya da anne değildi; aynı zamanda yol göstericim, ailemizin direği, hayat rehberimizdi. Onun yokluğu yalnızca evin içinde değil, kalplerimizin en derininde hissediliyor. Her anı, her hatıra, her sözü şimdi daha kıymetli.

Hayat yolculuğunda bir eksilme yaşadık. Ama bu eksilme, aynı zamanda bir hatırlatma: Sevgiyle, emekle, fedakârlıkla dolu bir ömür geride bırakıldı. Fatma Canan Özgen’i arıyor, anıyor, özlüyorum. Onun hatırası, bizim kalbimizde yaşamaya devam ediyor.

Seni unutmayacağım. Seni arıyorum anıyorum, Fatma Canan Özgen UNUTMAYACAĞIZ...